مصرف پزشكي مورچه از دوره باستان به گونهاي ساده وجود داشته است. يكي از اين مصارف پزشكي ، بخيهزني بوده است؛ "آنجلا رويستون" در اينباره مينويسد:
"پزشكان به جاي بخيه زدن در عمل جراحي، جهت بر هم نهادن گوشههاي زخم از چنگال مورچههاي بزرگ سود ميبردند تا بتوانند زخم را به راحتي درمان كنند. وقتي كه چنگالهاي مورچه زنده را روي زخم قرار ميدادند، مورچه شروع به چنگ زدن به زخم ميكرد، از اين رو لبههاي زخم به هم ميچسبد، سپس پزشكان، بدن مورچه را ميبريدند و از زخم جدا ميكرد[ند]. "
گفتني است شيوه درماني بالا در 750 سال پيش از ميلاد مسيح رواج داشته است و نيز براي عمل جراحي ظريف مانند جراحي چشم بهكار ميرفته است. اين شيوه جراحي همچنين در آفريقاي جنوبي معمول بوده است.
اساسا مورچهها به ويژه مورچههاي گوشتخوار، آروارههاي نيرومندي دارند. همچنين گونه ديگري از مورچهها به نام مورچههاي آسيابان داراي آروارههاي پرتواني هستند. مورچههاي آسيابان از آرواره نيرومندشان براي جويدن و آسياي دانهها سود ميجويند. در دوره اي از تاريخ طب، پزشكان براي درمان بريدگيها و زخمها از چنگالهاي نيرومند مورچگان سود ميجستند.